Ik zou bepaalde mensen deelgenoot moeten maken van wat er in mij omgaat. De processen. De eenzaamheid. Wat ik tegenkom tijdens therapie.

Dat is advies van iemand van wie ik het aanneem. Omdat ze meent wat ze zegt. Maar ook omdat ze weet waar ze het over heeft.

Mijn probleem is echter dat ik alles behálve andere mensen deelgenoot wil maken van mijn problemen. Dat klinkt een beetje vreemd voor iemand die dit dan wel op een blog plaatst. Maar dit, bloggen, is anoniem. Niet in de zin dat de lezer niet mag weten wie ik ben, dat boeit mij niet. Maar in de zin dat ík niet weet tegen wie ik het heb, wie dit leest.

Het delen van mijn binnenste met de mensen in mijn directe omgeving gaat mij niet eenvoudig af. Sterker nog, het gaat me gewoon heel slecht af. En dat terwijl ik eigenlijk een open persoon ben. Maar zoals altijd bij mij; tot een bepaalde hoogte. En om te beseffen wat er op dit moment in mij omgaat zal ik toch meer openheid moeten geven dan voorheen.

Maar hoe pak je zoiets aan?