Afstand leidt tot rust. Afstand leidt ook tot verwijdering. In mijn geval tot een steeds grotere verwijdering.

Waarom?

Omdat ik ‘gevoed’ word door de drang om afstand te bewaren. Altijd. Het wordt lastig op het moment dat ik mensen helemaal niet op afstand wíl houden.

En als die mensen hun uiterste best doen om me bij ze te houden, wordt het helemaal lastig voor me.

Trekken – duwen – trekken – duwen

Ik snap het wel, dat ze trekken. Maar ik móet duwen. Niet wil. Móet!

Om maar te kunnen toegeven aan mijn aandrang ben ik op die momenten tot alles in staat. Onderschat dat niet. Tot letterlijk alles. En daar schaam ik me dan weer heel erg voor. Voor mijn woorden en acties.

Voor de gevolgen…