I feel better!

Hierbij laat ik het voor nu even. Binnenkort volgt een nadere toelichting.

Ik ben het vandaag.

En het bevalt me.

Ik ben ‘er’ overduidelijk nog lang niet.

Ik had al een post gepland staan voor vanavond maar heb deze zojuist de status ‘concept’ mee gegeven. In plaats van die post komt het onderhavige stukje tekst.

En waarom heb ik het eerdere artikel dan gepauzeerd?

Omdat ik die gisteravond schreef. En ik me toen slecht voelde.

Vandaag is echter een goede dag gebleken. Met nog betere vooruitzichten.

Dus, bij dezen, een vrolijke(re) noot en bijpassende muziek!

Afstand leidt tot rust. Afstand leidt ook tot verwijdering. In mijn geval tot een steeds grotere verwijdering.

Waarom?

Omdat ik ‘gevoed’ word door de drang om afstand te bewaren. Altijd. Het wordt lastig op het moment dat ik mensen helemaal niet op afstand wíl houden.

En als die mensen hun uiterste best doen om me bij ze te houden, wordt het helemaal lastig voor me.

Trekken – duwen – trekken – duwen

Ik snap het wel, dat ze trekken. Maar ik móet duwen. Niet wil. Móet!

Om maar te kunnen toegeven aan mijn aandrang ben ik op die momenten tot alles in staat. Onderschat dat niet. Tot letterlijk alles. En daar schaam ik me dan weer heel erg voor. Voor mijn woorden en acties.

Voor de gevolgen…

Maakt niet uit waarom. Ik moet het.

Ik zou bepaalde mensen deelgenoot moeten maken van wat er in mij omgaat. De processen. De eenzaamheid. Wat ik tegenkom tijdens therapie.

Dat is advies van iemand van wie ik het aanneem. Omdat ze meent wat ze zegt. Maar ook omdat ze weet waar ze het over heeft.

Mijn probleem is echter dat ik alles behálve andere mensen deelgenoot wil maken van mijn problemen. Dat klinkt een beetje vreemd voor iemand die dit dan wel op een blog plaatst. Maar dit, bloggen, is anoniem. Niet in de zin dat de lezer niet mag weten wie ik ben, dat boeit mij niet. Maar in de zin dat ík niet weet tegen wie ik het heb, wie dit leest.

Het delen van mijn binnenste met de mensen in mijn directe omgeving gaat mij niet eenvoudig af. Sterker nog, het gaat me gewoon heel slecht af. En dat terwijl ik eigenlijk een open persoon ben. Maar zoals altijd bij mij; tot een bepaalde hoogte. En om te beseffen wat er op dit moment in mij omgaat zal ik toch meer openheid moeten geven dan voorheen.

Maar hoe pak je zoiets aan?

Laten we hem eens invullen, de zelftest.

1. Ik kan lachen en de leuke kant van de dingen inzien. c. zeker nu niet zoveel als anders
2. Ik kijk met plezier naar dingen uit. d. nauwelijks
3. Ik maak mijzelf onnodig verwijten als er iets fout gaat. a. ja, heel vaak
4. Ik ben bang of bezorgd zonder dat er een aanleiding is. c. ja, soms
5. Ik reageer schrikachtig of paniekerig zonder echte reden. c. nee, niet vaak
6. De dingen groeien me boven het hoofd. b. ja, soms ben ik minder goed tegen de dingen opgewassen dan anders
7. Ik voel me zo ongelukkig dat ik er bijna niet van kan slapen. a. ja, meestal
8. Ik voel me somber en beroerd. a. ja, bijna steeds
9. Ik ben zo ongelukkig dat ik heb zitten huilen. b. ja, tamelijk vaak
10. Ik denk er aan om mezelf iets aan te doen. b. soms

*click*

Uw uitslag is: 23. Dit betekent dat u mogelijk een depressie heeft. Wij adviseren u naar uw huisarts te gaan. Uw huisarts kan beoordelen wat er precies aan de hand is en u ondersteuning en/of behandeling geven of eventueel doorverwijzen.

Verrassend zeg.

Eigenlijk neem ik het ze gewoon kwalijk.

Ik neem het ze kwalijk dat ik nooit geleerd heb om lief te hebben. Dat ik niet van nature weet hoe dat ‘werkt’, liefhebben.

De keuzes van anderen hebben mijn leven heel erg beïnvloed waardoor ik uiteindelijk geen eerlijke kans heb gehad.

Dat ik er tot nu toe nog enigszins iets van heb gemaakt is mijn verdienste. MIJN verdienste.

Ik neem het ze in retrospect kwalijk. En ik ben er boos om. En verdrietig. Vooral dat laatste.

Wanneer je gedachten zich in het donker bevinden word je gedwongen om over begrippen als ‘geluk’ na te denken.

Ik ben er achter gekomen dat ik ‘geluk’ niet registreer.

Voor mij is de curve van het leven een een horizontale lijn met dipjes naar beneden en een periodiek terugkerende DIP. Ik omschrijf mijzelf als ‘vlak’.

Toen ik een (klein) aantal mensen vertelde wat ik over mezelf had geconcludeerd waren de reacties overwegend verbaasd. Wat me echter ook opviel was dat er maar één iemand was die een ander beeld had van mij. Eentje. Meer niet. 1 persoon die mij allesbehalve vlak vond.

Wat ik had verwacht is dat de hoeveelheid non-bevestiging júist aan mij zou bevestigen dat ik het bij het goede end heb. Dat ik daadwerkelijk vlak ben.

Inmiddels ben ik een week of wat verder en twijfel ik. Ik twijfel of dat ik echt vlak ben of dat ook dit weer een symptoom is van de wens drang om mensen buiten te sluiten. Door ze ook niet te tonen wat ik voel of ervaar.

Ik twijfel nog even door.

Urge Overkill – View Of The Rain (1995)

I don’t try anymore, ’cause only booze improves with age
I don’t fight anymore, but sometimes my fists clench up in rage
And I don’t cry anymore, but sometimes my skies get cloudy
And sometimes them clouds rain down upon a dream,
But I don’t mind anymore, ’cause now my mind is wasted on a dream

Take a walk upside yourself,
Get to know the person behind the face,
Is it someone you can really love?
Is it someone who looks down from above?
With a view of the rain

I don’t smile anymore, too many smiling faces lie
I don’t pray anymore, ’cause too many of God’s children die, yes they do,
And I don’t love anymore,
You said you knew where love is, I never knew where you was coming from
But I don’t mind anymore, ’cause now my mind is wasted on a dream

You’ve got to take a walk beside yourself, get to know the person behind the face
Is it someone you can really love?
Is it somebody who looks down from above?
With a view of the rain

Take a walk upside yourself, get to know the person behind the face
Is it someone you can really love?
Is it somebody who looks down from above?
With a view of the rain

“Neem wat tijd voor jezelf.”
“Pak je rust.”

Pffffff!

De scheidslijn tussen ‘alleen zijn’ en ‘eenzaam zijn’ is bijzonder dun. Ik weet er inmiddels alles van.

Alleen zijn is tegenwoordig bijna niet meer mogelijk. Wanneer je ‘sociaal actief’ bent, met email, een blog of Twitter, en daarop ook meldt wat er speelt, ben je nooit meer alleen.

De hoeveelheid (doorgaans heel goed bedoelde) aandacht is overweldigend. En als je in elkaar steekt zoals ik kan je daar helemaal niks mee…

Ik ben op zich wel van het ‘delen’, maar dan alleen maar net dat beetje dat ik wíl delen. Wil je door die eerste laag heen breken moet je flink je best doen in ieder geval. Ik denk in alle eerlijkheid dat het nog nooit iemand gelukt is. Ze dachten misschien van wel. Maar dat is een misvatting.

Dat verklaart ook waarom de meeste mensen totaal niet door hadden (en hebben) wat er in mij omgaat. Ik toon het namelijk niet. Aan niemand.

En toch, toch is dat laatste precies wat ik moet doen op dit moment. Let down my guard. Laat mensen zien wat er speelt. Vertel het ze. Accepteer niet alleen hulp, maar accepteer ook waardering en liefde.

Want dat doe ik ook nooit. Niet zonder meer. Dan komt het te dichtbij. Duw ze weg!

En wat er dan gebeurt is dat je van alleen naar eenzaam gaat. Daar ben ik nu beland. Ik zit een beetje eenzaam te zijn in een wereld met tientallen mensen die oprecht het beste met mij voor hebben.

Ben ik een sukkel dan!

En dan vraagt je therapeut opeens of je plannen hebt om er een einde aan te maken…

Als er een moment is waarop je onder ogen moet zien of je je ooit eerder zó slecht hebt gevoeld, nou dan is dat hem wel hoor.

Het moment dat je realiseert dat het heel lang geleden is dat je écht en oprecht vrolijk was. Dat je terug denkt aan de laatste keer dat je gelukkig was. En niks kunt bedenken.

Dat moment.

Killing. Geloof me.

Ik had hem gisteren. Dát moment.

En nu weet ik het even niet zo goed meer.